/
Terug naar overzicht

Jimmie Durham: Een kwestie van leven en dood en zingen

Door: M HKA

Spring naar fragment...

Duur: 05:44
  • Anti-Architectuur 02:00

    Vanaf 1994 verzet Durham zich met zijn werk tegen architectuur en monumenten die te veel (politiek) macht uitstralen. Het is een thema dat vaak terugkomt in zijn werk.

    "Architectuur zegt: nee, jij bent de stad niet; de stad is het project van de staat. Die is eigenaar van de stad en jij mag bouwen in die architecturale ruimte. En ik wil, als een zelfgekozen vreemdeling, dat betwisten. Ik wil zeggen: nee, wij zijn de stad; de architectuur is gewoon wat we moeten verplaatsen in die ruimte – ongeacht hoe goed of hoe oud ze is." – Jimmie Durham, 1999

  • Denker 02:20

    "Ik wil nadenken over kunst. Ik wil dat kunst een onderdeel vormt van de mensheid, niet het ‘Gevoels’-proces van de mensheid. We hebben al genoeg emoties, genoeg gevoelens, maar we hebben niet genoeg gedachten." – Jimmie Durham, 1996

  • Cortez en Malinche 03:08

    De beelden La Malinche (voor het eerst tentoongesteld als Pocahontas in 1988; herwerkt in 1991 tot La Malinche) en Cortez (1991) maakte Durham toen hij in Mexico woonde. Malinche was een belangrijk personage in het verhaal van de Spaanse overheersing van Mexico. Net zoals Pocahontas in de VS, was Malinche een Indiaanse die trouwde met de kolonisator. In de sculptuur zijn elementen met een ‘Indiaanse identiteit’ verweven met ‘westerse’ referenties, zoals bijvoorbeeld de bikini. “Het is een waar historisch feit, over Cortez, de Spaanse conquistador, en Malinche, de indianenvrouw.” zegt Durham. “Maar het is ook zo’n verhaal dat van meet af aan mythe wordt. Het mythische deel dat belangrijk is voor ons, voor mij, gaat over wat voor soort van zelf we hebben, en wat voor ander de ander is.”

In JIMMIE DURHAM Een kwestie van leven en dood en zingen zijn meer dan 120 werken uit zijn hele carrière te zien. Omdat veel van zijn ideeën en beelden in verschillende vormen terugkeren in verschillende stadia van zijn loopbaan, opteert de tentoonstelling voor ‘ensembles’ van werken die niet noodzakelijk chronologisch zijn georganiseerd.

Het project vertrekt vanuit Durhams relevantie in Europa, dat hij graag beschouwt als Eurazië en waarin hij zichzelf positioneert als ‘een dakloze wees’. Vaak wordt zijn recent werk begrepen als een fundamentele kritiek op architectuur. Die benadering stelt ons in staat om terug te kijken, met open ogen en open geest, naar wat hij ons eigenlijk jaren geleden voorstelde. Het stelt ons ook in staat om opnieuw de appreciatie te evalueren van het werk dat hij formuleerde in de late jaren 80, toen de kunstwereld voor het eerst multipolair en cultureel divers begon te worden.

Credits

Een productie van M HKA voor ARTtube

Eindredactie: Ghislaine Peeters & Jos Van den Bergh
Camera, montage, ondertiteling: Mario De Munck
Interview: Kathleen Weyts & Sofie Vermeiren